ความในใจคนสอน
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8]

วันแรกของวันที่เหลือ



วันนั้นเป็นแรกของวิชาๆหนึ่งของเทอมแรกของปีการศึกษา เสียงผู้คนเอะอะม่ะเทิ่งเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูห้องเรียนมากมาย ผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่งเดินหิ้วเป้สีเหลืองสดขนาดใหญ่เดินมาที่หน้าประตู
"ประตูล็อค!"
(-_-" ) - เวร ไม่น่ามาเร็วเลย


หลังจากเดินวนไปวนมาอยู่รอบครึ่ง กว่าจะเจอเจ้าหน้าที่มาช่วยเปิดประตูเข้าห้องให้ "วันนี้คงเป็นวันแรกล่ะมั้ง ถึงมีเด็กมารอหน้าห้องเยอะขนาดนี้"  ผมคิดในใจก่อนจะเดินก้าวยาวๆ ลงบันไดไปวางของที่โต๊ะสำหรับวิทยากร ห้องที่ทำการสอนเป็นห้อง slope ขนาดใหญ่กว่าที่คิด เก้าอี้แบบเลคเชอร์สีขาวสะอาด ยังเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อย เด็กเริ่มทยอยเข้ามานั่งจับจองเก้าอี้เรื่อยๆเป็นกลุ่มๆ แต่จองแถวหลังสุด

(-_-") - คงกะว่าถ้าง่วงก็ชิ่งกันเลยซินะ



หลังจากรอเวลาจนได้ที่ นศ.ก็ยังมาไม่เต็มดี ถ้ามองในแง่ดีคงเพราะยังใหม่ต่อสถานศึกษา เลยยังหาห้องไม่เจอ (เท่าที่เช็คดูส่วนใหญ่ที่เรียนควรจะเป็นนศ.ปีหนึ่ง) เลยไม่ว่าอะไร รอได้ แต่ก็ตกลงเรื่องเวลากับเด็กไปก่อน เพราะไม่อยากให้เด็กติดนิสัยเลทไป เดี๋ยวต่อไปเกิดนัดหมายงานใหญ่ จะเสียหายเอาได้

อีกอย่างตัวผมเองตอนเป็นยังเป็นนักศึกษาอยู่ ก็เคยเจออาจารย์ผู้สอนที่มาเลทเป็นชม. ทำเอาเสียนัดที่วางแผนไว้ไปหลายครั้ง เลยไม่อยากจะให้เด็กต้องเจอตัวอย่างไม่ดีแบบนั้น แต่ดันมาเจอเด็กเลทแทน (-_-")

"เอาน่า ขำขำ..." (ปลอบใจตัวเองไปเรื่อย)




เริ่มต้นคาบแรกด้วยการกำหนดข้อตกลง อะไรเล็กๆน้อยๆกันก่อนจะเริ่มเกริ่นรายละเอียดของวิชา เท่าที่รู้คือเด็กส่วนใหญ่ที่ลงเรียนในคลาส จะเป็นเด็กที่มาจากสายศิลป์เสียเป็นส่วนใหญ่  หรือพูดง่ายๆไม่อยากจะเจออะไรคำนวณมากนัก และคงไม่ถนัดในวิชาในสาขาเทคโนโลยีนัก ก็เลยต้องระวังคำศัพท์ที่ออกเทคนิคมากไป และหนักไปทางปูพื้นให้เด็กมากพอสมควร ตลอดจนแนะนำวิธีการเข้าใช้เวบ ที่จะเป็นหลักในการกระจายข้อมูลกับ นศ.

มาถึงตอนนี้เด็กๆ เริ่มมานั่งกันเต็ม(ครึ่งหลัง) พอดีกับอาจารย์อีกคนก็ส่งข่าวมาบอกว่าให้รับนศ. เพิ่มหลังสอนจบคาบ เพราะมีเด็กต้องการจะลงวิชานี้ มากกว่าปริมาณที่เปิดไว้จำนวนมาก

พอประกาศเสร็จ ฝูงชนจากแถวหลังที่ไกลสุดก็ไหลลงมาเหมือนน้ำป่าไหลลงมากองแหมะอยู่ตรงหน้า (แถมมีมาเกาะที่ประตูข้างอีกต่างหาก)

(-_-" ) - น่ารักกันจริงๆ ตอนแรก ไม่เห็นจะมานั่งหน้าอย่างนี้เลย...



พอพูดๆๆๆ จนจบข้อตกลง และจะปล่อย
รังสีอำมหิตจากสายตาหลายร้อยคู่ก็พุ่งมาจนรู้สึกได้...
แค่สิ้นเสียงประกาศว่า ให้เด็กที่มีปัญหาเรื่องการลงทะเบียนมาข้างหน้าห้องเท่านั้นเอง !

ฝูงกระทิง เอ๊ย ฝูงเด็กจำนวนมากก็ไหลบ่าเข้ามา ดังฝูงชนกรูเข้าประตูคอนเสิร์ต ต่างกันแค่ ตรงประตูนั้นมีผมเปรียบเสมือนคนเก็บตั๋วเพียงคนเดียว (คิดๆแล้วสยองอยู่เลย)

ตัดฉาก...
"เฮ้ย ไหนแกว่ารับได้อีก 100 คนว่ะ นี่มันจะสามสี่ร้อยนะเว้ยยยย..."
เสียงผมกรอกลงในโทรศัพท์หาอาจารย์ตัวดี ที่ถอยหนีไปตีพุงสบายเฮแล้ว (พูดไปปาดเหงื่อไป)
ตอนนี้ฝูงเด็กล้อมกรอบผมอยู่ เกิดมาไม่เคยเจอเด็กรุมล้อมขนาดนี้ ถ้าพูดอะไรไม่ถูกใจ สงสัยจะโดนกระทืบตายคาโต๊ะเดี๋ยวนี้เลย


สถานการณ์ในตอนนั้น ผมมีสิทธิ์รับเด็กเพิ่มในคลาสในโควต้า 100 คน โดยการเซ็นใบรับสีฟ้าที่ทางทะเบียนรับรอง แต่เด็กยืนอยู่รอบผมประมาสามร้อยกว่าถึงสี่ร้อย (ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง)

ถ้ารับเซ็นมันตรงนั้นเลย ท่าทางจะไม่ยุติธรรมกับเด็กอีกหลายคนที่ยืนตาละห้อยอยู่ด้านหลัง หลังจากบังคับให้ต่อแถวเข้าคิว ก็ยังมีคนเอาเปรียบแอบแซงเอาเปรียบเพื่อนอีกนับร้อย

ผมตัดสินใจยกเลิกการรับเซ็นจากแถว เพราะรู้สึกว่าดูเป็นการไม่ค่อยยุติธรรมนัก แล้วก็เปลี่ยนแผนเป็น ให้เด็กได้ออกกำลังกาย+สมองกันสดๆเดี๋ยวนั้นเลย...

มาถามกันตอนนี้ สนุกมั๊ยครับกับวันแรกของวิชานี้ ?





หลังจากนั้นก็ได้ข้อสรุปเป็น ทางคณะยอมให้รับนศ.เพิ่มขึ้นอีก 100 คนรวมเบ็ดเสร็จทั้งหมดที่จะต้องมาอยู่ในความดูแลของผมประมาณ 700 คน (โอแม่เจ้า ! ตายแน่งานนี้)

แล้วทางทะเบียนก็ทำหน้ารับภาระการรับลงทะเบียน
ด้วยวิธีการสุดโหดของมหาลัยต่อไป...

ถึงวันนี้แล้ว คุณยังจำได้มั๊ยว่ารอดวันนั้นมากันได้ยังไง...




เสียงบ่นกันหนาหูมาก ว่าลำบาก
(แล้วทำไมไม่ไปลงวิชาอื่นหว่า... ?)


ตอนนั้นผมได้แต่หวังว่า พวกคุณจะตั้งใจเรียนในคาบได้สักครึ่ง
ของวินาทีที่โทรลงทะเบียนในวันนั้นนะครับ(ฮา)

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8]


ทดสอบการโพสคอมเมนต์ครับ
อยากแสดงความคิดเห็นอะไรก็เชิญครับ
(^-^)(^-^)(^-^)(^-^)

by Rawin salapaocream@hotmail.com 24/Sep/05 20:41:58
หนูจำวันนี้ได้ค่ะ วุ่นวายมากเลย วิ่งไปวิ่งมาตั้งหลายรอบ ที่หนูลงวิชานี้มันก็มีส่วนมาจาก คำแนะนำในใบที่เค้าให้มาอ่ะค่ะ (( แนะนำว่าไร :X)) สารภาพ อิอิ
แต่หนูว่าก็คิดไม่ผิดล่ะที่มาลงวิชานี้ ถึงบางอันหนูจะเรียนไม่รู้เรื่องจริงๆ แต่หนูก็พยายามจะทำความเข้าใจมันนะ หนูคิดว่าปีหน้าจะแนะนำน้องๆให้มาลงวิชาอาจารย์อีกอ่ะค่ะ 55 :)

by PeTiTe PrInCeSs petite_princezz@hotmail.com 25/Sep/05 02:47:21
ประทับใจอาจารย์จัง final class last chance ทำซึ้งมั่กๆ -----
- ตัดสินใจไม่ผิดที่เลือกเรียนนะ ตอนแรกลง 151 ไป ตายๆๆๆๆๆ ถ้า
ไม่ถอนแล้วมาลง 153 ต้องตาย ไม่ถูกกะคณิตอย่างแรง..........อาจารย์มีวิธีการสอนที่เก๋ดีนะ....แกล้งอาจาย์ดีกว่า ปีหน้าจาเชียร์น้องๆมาลงให้เยอะกว่าเดิมอีก 555+ จะบอกน้องว่ายากแหละแต่อาจารย์น่ารัก ขำๆ ----ขอบคุณนะคะอาจารย์

by Singha-DMP putza_tu05@hotmail.com 25/Sep/05 20:15:26
อาจารย์ ตั้งใจสอนดีคับ เนื้อหาก็ตรงกับชีวิตประจำวันอีก หวังว่าคงได้มีโอกสเจออาจารย์อีกคับ ขอบคุณครับ

by munwu munwu_22@hotmail.com 26/Sep/05 13:56:30
หนูได้เห็นเหตุการณ์วันแรกค่ะ ดูวุ่นวายมากจริงๆ แต่ว่าตัวหนูไม่มีปัญหาเพราะว่าลงได้ตั้งแต่แรกแล้ว ตอนนี้รู้สึกว่าไม่ผิดหวังที่ลงเรียนวิชานี้ เพราะว่าอาจารย์มีมุขขำๆมาให้ฮาๆบ้างระหว่างเรียน ถึงแม้ว่าหนูจะหลับไปบ้างบางครั้ง -_-\" หวังว่า final อาจารย์คงไม่โหดมากใช่มั๊ยคะ แล้วจะรอที่อาจารย์เขียนต่อไปนะคะ
P.S. ที่อาจารย์สอนๆมา หนูเอาไปใช้ได้เยอะเลยค่ะ ขอบคุณค่ะ
by sweetpig wann_diary@hotmail.com 27/Sep/05 21:21:58
อาจารย์เขียนได้ตลกดีนะค่ะ

by Sky Bird oh_kanum@yahoo.com 03/Oct/05 18:39:55
เหอๆๆ หนูล่ะสงสารเพื่อนหนูที่วิ่งไปห้องคอมเพื่อลงทะเบียนทางเนตตามที่อาจานบอก -_-\"
แต่หนูโชคดีค่ะ ลงทะเบียนได้ อิอิ
คิดแล้วไม่น่าลงเลย ล้อเล่นนะคะๆๆ

by Pon prettypond_chat@hotmail.com 18/Oct/05 21:09:02
ผมคิดว่าอาจารย์เป็นอาจารย์ที่ดีที่สุดอีกคนหนึ่งครับ และอยากให้อาจารย์สอนวิชา TU 153 ไปนานๆครับ สุดท้ายขอขอบคุณน่ะครับที่ดูแลพวกผมกว่า 700 คนมาเป็นอย่างดี

by น้องเอ pongpan55@hotmail.com 25/Oct/05 19:35:15
จารย์รู้มั้ยย...ตอนแรกลง 153 ไม่ได้ จะตายเอา ดิ้นพล่านทั่วเลย ตอนหลังต้องมาแอดเพิ่ม แบบพิเศษ 20 กว่าคน ทำให้ได้เรียน.. จารย์ได้ใจมากๆเลยย

* หวังว่า จารย์คงจะจำ เด็กกลุ่มหนึ่งเยอะพอสมควรที่แบกของพะรุงพะรัง บ้าๆ..มาทีหลังและ ไม่มีที่นั่งใน sec บ่าย ที่ต้องอพยพมานั่งพื้นข้างหน้าสุดได้ -- ขอบคุณค่ะ

by pretty_extra pretty_extra@hotmail.com 27/Oct/05 02:35:16

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8]