ความในใจคนสอน
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8]

ปัจฉิมบท...






หมายเหตุ : สิ่งที่บันทึกในหน้านี้ บันทึก ณ เวลาดึกๆของคืนวันที่ 21 กันยายน 2548 ซึ่งเป็นวันที่ทำการปิดคอร์สอย่างเป็นทางการของวิชา TU153 โดยสมบูรณ์


เบื้องหน้า....
ที่พวกคุณได้เห็นกันไปแล้วนั้น....




มีอะไรอยู่บ้าง.....










และเมื่อทุกอย่างจบลงไปแล้ว...


อะไร...


ที่จะเปลี่ยนไปบ้าง...












ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มต้นและจบลง
เรามาย้อนกลับไปเริ่มต้นกันที่
เบื้องหลังกันก่อนดีไหมครับ ?







ระยะเวลา 3 เดือนก่อนเริ่มปีการศึกษา
(ประมาณเดือนมีนาคม)

ในตอนนั้น
ก็คงเป็นช่วงเวลาที่พวกคุณกำลังถึงจุดพีค
ของการห่ำหั่นสงครามเอนสะทร้านกันอยู่


เวลาเดียวกัน
ผมก็เริ่มทำการรีวิว และคัดเลือกเนื้อหาข้อมูลที่จะต้องนำมาใช้สอน หาภาพประกอบ อ่านเอกสารและข่าวใหม่ๆเพิ่ม จับนู้นแปะนี่ จัดกลุ่มเนื้อหาให้เข้ากัน แล้วกรองเนื้อหาซ้ำอีกที ว่าส่วนไหนที่เหมาะกับระดับของนศ. อันไหนควรทิ้ง อันไหนควรเก็บไว้










ผ่านไป 1 เดือนกว่าเกือบสองเดือน...

ในขณะที่พวกคุณกำลังกระโดดโลดเต้นดีใจ กับผลการคัดเลือกเข้าสู่ระดับมหาวิทยาลัย กำลังเตรียมตัวหาหอพัก กับการเตรียมตัวหาข้าวของเสื้อผ้าตำราและสิ่งต่างๆ

ผมก็ยังทำเหมือนเดิมอยู่ และไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จง่ายๆ เพราะหลายบทเหลือเกิน วิชาอะไรก็ไม่รู้ สอนตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบจริงๆ แค่หาข้อมูลบทเดียวก็กินเวลาเป็นวันๆ (ไม่นับเวลาเตรียม slide)





1 สัปดาห์ก่อนสอน
กับการทดสอบและหัดใช้ระบบ ATutor ให้คล่อง ก่อนที่จะประกาศใช้เป็นระบบหลักในการกระจายข่าวสารและแก้ปัญหาคะแนน


3 วันก่อนสอน
กับการเตรียมทำ Slide แนะนำเนื้อหาทั้งวิชาและ Atutor + การซ้อมพรีเซนต์เพื่อให้พวกคุณเข้าใจได้ง่าย (รึเปล่า)


1 วันก่อนการสอน
กับความตื่นเต้นเล็กๆของนศ. กับวิชานี้ กับความตื่นเต้นโครมคราม ของผมที่จะสอนวิชานี้

พลังที่ยิ่งใหญ่ มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่เสมอ - อ่ะแฮ่ม สไปเดอร์แมน !




1 ชม. ก่อนการสอน
ตื่นเต้นอีกครั้งกับการหาห้องสอนให้เจอ ...



และ the class begins ...






หลังจบคลาสวันนั้นก็ได้ตื่นเต้นอีกครั้ง อย่างที่เคยบอกไปในภาคที่หนึ่ง...









นับจากวันนั้นเป็นต้นมา
ชีวิตก็เริ่มเปลี่ยนไป....


จากที่เคยเที่ยวเล่นในวันหยุด
ก็ต้องคอยกลับมาอ่านเนื้อหา และหาข้อมูลเพิ่มก่อนสอนในวันอาทิตย์


ตรวจสอบข้อมูล และทำ Slide ให้เนื้อหาทันสมัยที่สุดกับปัจจุบัน และอัพโหลดสไลด์ให้ทันภายในคืนวันจันทร์ เพื่อให้ นศ. ได้เอาไป print และอ่านกันก่อนสอนในคาบวันพุธ


หลังๆ เที่ยงวันอังคาร ก็ต้องคอยเอา Slide ตัวอย่างไปทิ้งไว้ให้ที่ร้าน xerox ก่อน เพื่อที่จะได้ต้นฉบับที่สวยๆ อ่านง่าย และชัดขึ้น


วันพุธช่วงเที่ยงจะต้องทานอาหารให้ไวกว่าปกติ และเคลียร์สภาพร่างกาย ตลอดจนรักษาเสียงและสุขภาพ (เหมือนจะเป็นนักร้องซะงั้น) ให้พร้อมสำหรับการพูด/สอน 3 ชม. โดยไม่มีปัญหาด้านร่างกายมาให้ติดขัด



ต้องกะเวลาในการเดินทาง เพื่อไปให้ถึงห้องเรียนก่อนเวลาประมาณ 1/2 ชม. เพื่อเปิดโอกาสให้นศ. ที่มีปัญหาสามารถเข้าถามและแก้ปัญหาให้ได้




หลังสอนเสร็จ
ต้องเคลียร์ปัญหาให้นศ. ให้เสร็จและกลับมาเคลียร์งานประจำที่คั่งค้าง ให้ทันภายใน 1/2 ชม. (นี่แหละนรกมาก)



Quiz ครั้งแรก
2-3 วัน หยุดสุดสัปดาห์ที่หายไป กับการนั่งตรวจข้อสอบให้ครบทุกแผ่น

1 แผ่น A4, 1 ข้อ ใช้เวลา 2-3 นาที ในการอ่าน x จำนวนคน + เวลาพักสายตา และบันทึกคะแนน = ?

1 วันเต็มๆ กับการนั่งเรียงข้อสอบอย่างเดียว (ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น) หลายชม. สำหรับการนั่งกรอกคะแนน


และทุกๆครั้งที่ Quiz
เวลาของวันหยุดที่มีจะหายไป 2-3 วันกับการตรวจทุกครั้ง



3 วันกับการเตรียมเนื้อหา
ก่อนติวก่อนกลางภาค

ไม่นับ(เพราะไม่รู้จะนับยังไง) กับการออกและตรวจแก้ข้อสอบ

นับไม่ได้ สำหรับการคอยตรวจสอบ ความผิดพลาดในการลงทะเบียนของ นศ.

1 วัน 1 คืน กับการตรวจสอบเวบไซต์ (รอบแรก)

และ

บลา บลา บลา....







ชีวิตเปลี่ยนไปเยอะทีเดียว
ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายจนร่างกายอ่อนแอ และบ่อยหลายครั้ง จนเรียกได้ว่าบ่อยทุกครั้ง ที่ตรวจข้อสอบเลย (เอ๊ะ รึเด็กมันแช่งในข้อสอบมาด้วยหว่า ?)



แต่...

ผลของการเปลี่ยนไปแบบนี้
ทำให้พวกคุณได้อะไรไปบ้างจากการเข้า class แต่ละครั้ง ผมก็ว่าคุ้มแล้วล่ะ (ขึ้นกับคุณจะเก็บเกี่ยวกันไปได้แค่ไหนมากกว่าที่น่าห่วง)




หลังจากวันนี้ไป
ก็คงเหลือแค่ทำคะแนนสอบไฟนอลสุดท้าย..

ไม่ต้องเตรียมการสอนอีกแล้ว.......

ไม่ต้องเตรียมสไลด์ให้ใครดู......

ไม่ต้องต้องวิ่งเอาชีทไปไว้ที่ร้าน xerox ตอนเที่ยงๆ ..........

ไม่ต้องเตรียม Quiz โหดๆ ........

ไม่ต้องเตรียมหาตัวอย่างหนัง หรือเพลงไว้เปิดฟังก่อนสอน .....


ไม่ต้อง...

ไม่ต้อง...

ไม่ต้อง...

ไม่ต้อง...

ไม่ได้เจอ นศ. ในคลาสอีก..............






ถึงแม้ว่าจะเหนื่อยกับการเตรียมงาน และสอนซักเท่าไหร่
แต่ลึกๆแล้ว
ผมก็ชอบคลาสนี้ที่ผมสอนนะ



แม้ผมจะพูดไม่รู้เรื่องบ้าง (รึมาก)
... พวกคุณก็ยังฟังกัน
(แน่นอนล่ะ หนีได้ที่ไหน)


แม้จะสอนไปแค่ไหน .... พวกคุณก็ไม่ค่อยจำกันได้
(แต่จะไปจดกันเอาเป็นเอาตาย ในคาบติวสุดท้ายก่อนสอบเสมอ)


แม้ผมจะปล่อยมุกไปมากแค่ไหน ... พวกคุณก็จะรับไม่ค่อยทัน ย้อนกลับไปอ่านข้างบนดีๆ อีกที จะเห็นว่าผมไม่มีเวลา เตรียมมุกสำหรับการสอนหรอกนะ เพราะฉะนั้น แป๊กบ้างต้องเข้าใจกัน.... มาสอนหนังสือ ไม่ใช่ตลก


แต่...
พวกคุณก็คือพวกคุณ ผมเข้าใจ...


ว่ามันคงต้องบ้างที่ขาดนิด เกินหน่อย ฮาบ้าง เล่นบ้าง เครียดบ้าง เป็นเบาเวลา และก็ไม่รู้ว่าอะไรบางอย่างนั่นแหละ ที่ทำให้คลาสเป็นคลาส ไม่ใช่ห้องเรียนที่ไร้ชีวิตชีวา ที่เวลาจะผ่านไปวันๆ


ชอบจริงๆนะ (ไม่ได้พูดเล่น)






















กระโดดข้ามไปที่ Final presentation ...


ยังจำกันได้หรือเปล่า?



ในสไลด์คำฝากหน้าสุดท้าย
ผมที่เขียนไว้ว่า

"ให้ใช้ชีวิตให้คุ้มค่ากับที่ได้เกิดมา...."

พวกคุณรู้มั๊ยครับ
ว่าผมหมายถึงอะไร ?




















เรื่องมันมีอยู่ว่า....

เพื่อนสนิทที่สุดของผมคนหนึ่ง...


เสียชีวิตไปในขณะที่กำลังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย
ชั้นปีที่สี่...

ด้วยอุบัติเหต

ไม่มีใครคาดคิด ไม่มีใครรู้ล่วงหน้า
แม้แต่เพื่อนและรุ่นน้องที่ไปด้วยกัน




8 ชม.หลังจากนั้น ผมได้ไปงานศพเพื่อนคนนี้
คงไม่ต้องบอกว่า ผมรู้สึกอย่างไร...
คงไม่ต้องบอกว่า ครอบครัวของเขารู้สึกอย่างไร..



แค่เวลาไม่กี่วินาที
อะไรๆก็เปลี่ยนไปได้มากมายกว่าที่คุณจะคาดคิด...

อะไรดีๆที่คุณคิดอยากจะทำแต่ยังไม่ได้ทำ
ได้ทำมันหรือยัง ?


จะทำมันเมื่อไหร่กัน ?

เวลามีค่าแค่ไหนกัน ?

คุณจะรู้ค่าของมัน ตอนที่คุณไม่มีมันแล้วรึเปล่า ?



















การเสียเพื่อนครั้งนี้ทำให้ผมได้คิดและโตขึ้น
ผมอยากเป็นอะไร
ผมอยากทำอะไร
ผมมีเวลา...แค่ไหน


เป็นเรื่องเดียวที่ไม่รู้จริงๆ
ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน ?


ทุกวันที่มาสอนก็ไม่รู้ว่า
จะได้สอนจบคลาสหรือจบคอร์สหรือไม่ ?


ความจริงในใจช่วงหนึ่ง...
ตั้งใจว่าอยากจะหาทุนไปฝึกงานที่ญี่ปุ่นซักพัก
ซึ่งถ้าหากได้ไปจริงๆ ก็จะได้สอนพวกคุณเพียงครึ่งคอร์ส.... (ถึงแค่วันสอบกลางภาคเท่านั้น)


แต่สงสัยจะทำกรรมกับพวกคุณไว้มากกว่า เลยอดไป
(T,T) ฮือๆๆ









แต่จะบอกว่า พอสอนจบคอร์สแล้ว กลับไม่รู้สึกเสียใจเลย...ที่ได้อยู่สอนจนครบ

อยากบอกว่านศ.ในคลาสนี้น่ารักมากครับ
แม้จะหลับไปบ้าง ...
ลอกกันบ้าง
โดดกันบ้าง
กวนบ้าง
เครียดบ้าง
เฮฮาบ้าง
ทำหน้าตาเป็นแพนด้ากันบ้าง
(ทำหน้าอวบๆ+ง่วงนอนตลอดเวลา)

แต่โดยรวมทั้งหมดก็ให้ความร่วมมือดี.... (กว่าที่เคยคิดไว้มาก)




เบื้องหลังของการปิดคอร์สในวันนี้ (วันสุดท้าย)
ผมเตรียมตัวล่วงหน้ามาตั้งแต่วันที่ทำการ Quick Quiz (ครั้งที่ III) ผมคงสอนให้พวกคุณรู้จักการวางแผนไม่ได้ ถ้าผมทำไม่ได้


ใจจริงตั้งใจจะถ่ายเก็บบรรยากาศอื่นๆระหว่างการสอน แต่ตอบตามตรงว่าก็อาย ไม่ใช่น้อย เพราะตำแหน่งที่แสดงอยู่คือผู้สอนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ซึ่งมันตรงกันข้ามกับตำแหน่งตากล้องที่ทำหน้าที่อยู่เบื้องหลัง

การทำอะไรพร้อมๆกันสองอย่างในบทบาทที่ตรงกันข้ามกัน ไม่ใช่เรื่องสะดวกใจของผมนัก...



ผมคิดว่า จริงๆแล้วไม่ควรและไม่เหมาะที่จะทำ แต่ผมก็อยากเก็บภาพบรรยากาศบางอันไว้ให้ตัวผมและพวกคุณได้ด กันเองในวันสุดท้าย

ดังนั้นเลยจำเป็นต้องถ่ายเอา Quiz ครั้งที่สาม และขออนุญาตถ่ายพวกคุณในวันสุดท้ายเอาแบบดื้อๆ (หลังจากมาดูภาพแล้วบรรยากาศมันไม่อบอุ่นพอ)






ส่วนเรื่องเนื้อหาการสอนในวันสุดท้าย ใจจริงๆ ตั้งใจว่าอยากจะให้บรรยากาศมันสบายๆกว่านี้ ผมอยากให้มันเป็นอารมณ์ประมาณ น้องไม่รู้พี่ตอบมากกว่า

แต่ติดตรงที่ห้องและคนจำนวนมาก การควมคุมบรรยากาศทำได้ไม่ง่ายนัก แล้วพอพวกคุณไม่รู้ หรือไม่กล้าตอบปุ๊บ ทั้งห้องก็จะเงียบสงัดแล้วเครียดขึ้นมาทันที


สังเกตได้ว่าผมจะต้องพยายามเบรคอารมณ์เครียดพวกคุณเป็นระยะๆ โดยเฉพาะบท 8-9 ที่พวกคุณส่ายหัวกันอย่างเดียว (หนักใจจริงๆนะเนี่ย)



รู้ว่าพวกคุณไม่ถนัด
แต่เผื่อวันข้างหน้า คุณอาจจะได้เจอ
ยังไงก็ต้องเรียนครับ อย่าบ่น
(อย่างน้อยก็ในห้องสอบล่ะน่า...)






สุดท้าย
จากที่บอกว่าไม่ติว
มันก็คือติวดีๆแหล่ะ :P

(หวังว่าคงจะเป็นประโยชน์ต่อการสอบบ้างนะครับ)











ส่วนตัว Slide นั้น (Final Presentation)
ยุ่งยากที่สุด ณ คืนวันก่อนสอนนั่นเอง
นอกจากตัดต่อ และตบแต่งรูปภาพทั้งหมดที่ถ่ายมาก่อนหน้านี้แล้ว

เบื้องหลังจริงๆ ก็คือ
ผมไป search หาเพลงและ sound loop ประกอบการ present จาก Internet มาประมาณสองสามร้อยเพลง แล้วก็มานั่งคัดทิ้ง เลือกเหลือประมาณเก้าสิบกว่าไฟล์ แล้วก็เลือกมาได้ 3 เพลงที่ใช้จริงๆ (ดูเหมือนขี่ช้างจับตั๊กแตนไปไหม ?)




มีหลายคนบอกว่า ดูแล้วซึ้งน้ำตาจะไหล ไม่แน่ใจว่าคนพูดพูดผิด หรือคนฟังฟังผิดกันแน่ เพราะจริงๆแล้วเขาอาจจะตั้งใจว่า พูดน้ำลายจะไหลมากกว่า (รูปแรกมันอาหารนี่นา)


จริงไม่ได้ตั้งใจให้ซึ้งนะเนี่ย (รูปออกจะฮา) สงสัยเพราะเพลงมันเป็นเสียงกีตาร์มันซอฟท์ละมุนละไมจัด อยากรู้จริงๆว่าถ้าเปลี่ยนเป็นเพลงประมาณโป้งๆ ชึ่งนี่จะฮากันกลิ้งมั๊ย

แต่ผมว่าคงไม่หรอก พวกคุณเส้นค่อนข้างลึก
(ขนาดผมยิงไปยังแป๊กเป็นสิบเลย)



รูปที่ถ่ายทั้งหมด จริงเป็นเพียงช่วงระยะเวลาไม่กี่วินาที จากในคาบเรียนนับสิบครั้งที่เราได้พบกัน

ทำไมแค่ไม่กี่วินาทีเหล่านี้ จึงมีความหมายมากมายนักในวันนี้ ?

ทำไมในเวลาเหล่านั้น ผมและพวกคุณไม่ได้รู้สึกอะไรเท่านี้ ?

ใช้เวลาทุกวินาทีให้มีค่านะครับ

เวลา 4 ปีในมหาวิทยาลัยช่างแสนสั้นนัก



ใช้ชีวิตในสิ่งดีๆให้คุ้มค่านะครับ

: )



ปล. คงจะขอจบบันทึกความในใจของคนสอนไว้เพียงแต่เท่านี้ ถ้าหากวันหน้าพบกันใหม่ ก็ทักทายกันได้นะครับ แล้วถ้าผมทำหน้าเหลอหลา งงๆ ก้บอกว่าคุณเป็น นศ. class TU153 คลาสแรกในธรรมศาสตร์(และอาจจะเป็นคลาสเดียว)ของผมละกัน

: )

สวัสดีครับ

รวินทร์

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8]


ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่อย่างที่อาจารย์ทำให้พวกหนูน่ะค่ะ จะจดจำไว้ไม่ลืมเลือนค่ะ

by fp_miracle fp_miracle@hotmail.com 18/Oct/05 22:15:11
เป็นช่วงเวลาที่จะไม่ลืมเลยค่ะ ถึงแม้จะแอบหลับและก้อไม่ตั้งใจเรียนไปบ้าง (รึป่าวหว่า) แต่วิชานี้ก้อเป็น 1 ในวิชาที่หนูชอบที่สุดเลยค่ะ ขอบคุนอาจารย์มากๆนะคะในทุกๆอย่าง อยากบอกว่าอาจารย์เป็นอาจารย์ที่ดีมากๆค่ะ ถึงแม้ว่าอาจารย์จะ(แอบ)โหดไปบ้างก้อตาม ^.^ล้อเล่นะคะ สุดท้ายก้อขอให้อาจารย์พบแต่สิ่งดีดี และก้อมีความสุขมากๆนะคะ

by หมูพี mom_mie@hotmail.com 18/Oct/05 22:34:15
ขอขอบคุณคุณครูผู้เก่งกาจ
ที่สามารถทนอยู่สู้ไม่ถอย
ทั้งลำบากลำบนมิใช่น้อย
คนนับร้อยเชิดชู ෳครูรวินทร์෴

ขอคุณพระศรีรัตนตรัย
บันดาลให้ครูมีสุขสมถวิล
มีโชคลาภมาเยือนเป็นอาจิณ
ทั้งมลทินโรคภัยไม่กล้ำกราย

อีกทรัพย์สินเงินทองมีไม่ขาด
ทั้งอำนาจวาสนาไม่สูญหาย
จนกระทั่งจบสิ้นชีวาวาย
คำสุดท้าย ෳหนูคิดถึงครู෴เอย

by Joy to the world en_joy_it@hotmail.com 18/Oct/05 23:44:24
เป็น class ที่เหมือนไม่ใช่ class ( งง )
เป็นคลาสที่เอาใจทั้งใจมาเรียน ( สมองด้วยนะ )
เป็นคลาสที่เหนื่อย (ใจ) น้อยที่สุด
เป็นคลาสที่เดะมาเรียนไม่หม่ำเหมอ
(น้อยมั่งมากมั่งแล้วแต่วันไหนได้ข่าวว่าจะมี....)
เป็นคลาสที่มาเรียนทุกครั้งเยย (จิงจิง)
เป็นคลาสที่เหนื่อยหอบกว่าจะกดติด
(แต่คงมะเหนื่อยและลำบากเท่าจารย์ที่ต้องเตรียมการสอนเพื่อพวกเรา)
เป็นคลาสเดียวที่เราเรียนตอนบ่าย อิอิ
เป็นคลาสที่เรายอมไม่กินข้าวเที่ยง (เพื่อจาได้มาดูตัวอย่างหนัง)
เป็นคลาสที่.....ประทับใจที่สุดเยยค่ะ

ที่สำคัญ....เป็นคลาสที่ได้เรียนกับครู ไม่ใช่ผู้สอน

ขอบคุญสำหรับสิ่งที่จารย์ทำเพื่อ เดะ ๆ ในคลาสนี้ค่ะ ^_^

ปล. คิดถึงหน้าหนู เวลากวนๆ ของจารย์จัง

by Gracine sine_dunk@hotmail.com 19/Oct/05 02:31:04
ทำไมเราไม่เคยดูตัวอย่างหนัง ฯลฯ เลย - -

ยังไงก็ ขอบคุณอาจารย์มากนะคะ คลาสของอาจารย์สนุก น่าเรียน
(แต่เราก็หลับ....เปนบางครั้ง ; p)

ขอให้อาจารย์มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรงนะคะ
ขอบคุณจริงๆค่า...

by aU^.* citrusopal@gmail.com 19/Oct/05 22:21:04
คิดไม่ผิด ที่ตัดสินใจเรียน SEC บ่าย

ดีใจมากที่ได้เรียนกับอาจารย์ค่ะ

อาจารย์สอนสนุกมากค่ะ

ถึงแม้หนูจาหลับบ้าง โดดบ้าง

*quiz ครั้ง3 นี้จำได้ว่าอาจารย์

ยืนอยู่ตรงประตูกลาง + ถือกล้องถ่ายไว้ด้วย -*-

แต่หนูก็ชอบอ่ะ อาจารย์กวนดี อิอิ

เรียนกับอาจารย์สนุกมากค่ะ

หนูแบบว่าดีใจมากที่ได้มาเรียนกะอาจารย์

ขอบคุณอาจารย์มากๆนะค่ะ

- ที่มาสอน พวกเรา
- ที่มาปล่อยมุข ที่หนูตามไม่เคยทัน
- ที่มาทำหน้ากวนๆให้หนูเห็น
- ที่สร้างquiz ที่น่าตื่นเต้น ให้ทำ
- ที่บอกว่าจาไม่ติว ก็ติวให้^^
ฯลฯ

สุดท้ายหนูก็ขอให้อาจารย์มีความสุขมากๆ

สุขภาพแข็งแรง นะค่ะ

PS. คิดถึงquiz อันน่าตื่นเต้นของอาจารย์จิง อิอิ

by E@y` もしもし♡ avada_kedafla@hotmail.com 19/Oct/05 22:59:31
ขอบคุณอาจารย์มากนะคะ สำหรับคลาสดีๆในธรรมศาสตร์ และคำสอนทุกๆคำของอาจารย์ (อาจไม่สามารถทำได้ทั้งหมด แต่ก้อจะทำให้ได้ดีที่สุดค่ะ)

by PeArl pretty_pair@hotmail.com 20/Oct/05 15:19:05
อาจารย์น่ารักมากค่ะตลอดเวลาที่สอนมา แม้กระทั่งตน quiz ถึงแม้อาจารย์จะไม่รู้ตัวว่า มุขที่ปล่อยมามันไม่ได้น่าขำเลยก้ตาม แต่ก้ดีใจนะคะที่ได้เข้าเรียนวิชานี้ กับคาร์สนี้ มีความสุขมากๆค่ะ บางทีอาจารยืก็ทำให้นู๋มองอะไรเปลี่ยนไปในบางมุมนะคะ จากคำพูดที่อาจารย์มักจะสอนในห้อง
ดีใจมากค่ะที่ได้มาเป้นลูกศิษย์อาจารย์วินคนนี้ ขอบคุณมากนะคะ

by whiteanel whiteangel028@hotmail.com 20/Oct/05 20:56:14
ขอบคุณนะคะ

by เป๋อ dareem-dream@hotmail.com 21/Oct/05 08:34:04
ความรู้สึกของนศ.คนหนึ่งกะclass TU153 วันแรก รีบเข้าห้องเรียนทันเวลา
พร้อมกับอาการตื่นเต้นเล็กน้อยว่าทำไมคนเยอะจังหว่า?
นั่งไปนังมาสักพัก ก็ได้ยินเสียงอาจารย์
แต่...
ไม่เห็นตัวฮะ~
หลอน-หลอน
ใช้เวลา 1 นาที สำเนียกได้ว่า อ่อ มี 2 ห้องและห้องที่ข้าพเจ้านั้นนั่งอยู่
คือห้องถ่ายทอดน่ะเอง-_-
แป้บนึง สไลด์ที่ดุเหมือนจะช่วยให้เพื่อนๆทั้งหลายที่รอจา add วิชานี้ดูจะมีความหวังขึ้นมาในทันใดคนวิ่งกันขวักไขว่ กรู!!! กันไปหน้าห้องราวกับพี่ฟิล์ม เปิดคอนเสิร์ตฟรีแน่ะ
เหอ...เหอ>_<

นั่นก็เป็นความประทับใจครั้งแรกเลย
อยากจะฝากถึงอาจารย์ว่า
ถึงหนูจะเป็นนักศึกษาที่เข้าคลาสของอาจารย์ไม่ครบทุกครั้ง
(ขาดไป1ครั้งเดียวเองนะ)
และใช้เวลาในคลาสของอาจารย์เป็นคลาสนอนกลางวันก็ตาม
ที่อาจารย์ให้ความรู้
หนูก็ฟังบ้าง~ไม่ฟังบ้าง
เข้าใจบ้าง(รึป่าวหว่า?)~ไม่เข้าใจบ้าง(หรือมาก เอ๊ะยังไง?)
ออกหูซ้ายทะลุหูขวา...อย่างนี้
แต่หนูก็ประทับใจในตัวของอาจารย์หลายอย่างเลย
แรกๆก่อนมาอ่านความในใจของอาจารย์
หนูประทับอาจารย์ในด้านความสามารถเรื่องคอมพิวเตอร์
ซึ่งเมื่อเทียบกะตัวหนูแล้วต่างกันราวฟ้ากะเหว
ความสามารถในการล่อลวงเด็กในโจทย์ข้อสอบอันแสนง่าย(นิดเดียว)
ที่แฝงไปด้วยความหวังดีที่จะพัฒนาสมองกลวงๆของเด็กโลเทคอย่างหนู
ให้พอที่จะมีความรู้เทคโนโลยีไปสื่อสารกะคนอื่นเค้าได้บ้าง
แต่พอหนูได้มาอ่านความในใจของอาจารย์ครั้งนี้
ยิ่งทำให้ประทับใจมากขึ้นอีก
ทำให้รู้เบื้องลึก เบื้องหลังในการเตรียมการสอน
รู้ถึงความพยายามของอาจารย์ที่มันมาก มากและมากกก
ด้วยความทุ่มเทเกินร้อยและความหวังดีที่เพียงต้องการให้ลูกศิษย์ได้รับความรู้
ทั้งที่จริง อาจารย์ไม่จำเป็นต้องทุ่มเทให้พวกหนูเท่านี้ก็ได้
ทำไปก็ไม่ได้ตังค์เพิ่มซะหน่อย ไม่ได้โล่ห์อาจารย์ดีเด่นซะด้วย
แต่อาจารย์ก็ทำ...โดยไม่หวังอะไรตอบแทนจริงๆ
หนูประทับใจอาจารย์มากจริงๆนะคะ
อาจารย์เป็นอาจารย์ที่ไม่เหมือนอาจารย์ เอ๊ะ!!ยังไง?
หนูหมายถึงอาจารย์เป็นเหมือนพี่ ที่คอยให้คำปรึกษา ให้ความรู้ดีๆ
เฮฮา มีเล่นมุขเยอะแยะ (ถึงแม้มันจะแป่กก็เหอะ หุๆ)
มี quiz ที่คอยกระตุกต่อมตื่นเต้นเป็นระยะๆ
สิ่งต่างๆเหล่านี้มันทำให้คลาสTU153นี้
เป็นยิ่งกว่าคลาสเรียนธรรมดา!!!

สุดท้ายนี่ หนูก็ขออวยพรให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆคุ้มครองอาจารย์
ให้อาจารย์สมหวังในทุกสิ่งอันค่ะ
~คิดไม่ผิดที่เลือกมาลงคลาสนี้จริงๆ~
ป.ล. ชอบไดอารี่ออนไลน์ความรู้สึกของอาจารย์มากๆ ใช้ภาษาดีจัง
ให้ข้อคิดเยอะแยะเลย หนูสัญญาค่ะว่า
\"จะใช้ชีวิตให้คุ้มค่ากับที่เกิดมาอย่างแน่นอน\"^V^







by ฟาง kiku_twin@hotmail.com 21/Oct/05 18:37:13
บอกตามตรงเลยนะคะ วิชาที่เรียนๆมาหนูก็นึกไม่ค่อยออกว่าจะเอาไปใช้ประโยชน์ยังไงหรอกค่ะ

แต่สิ่งที่รู้สึกว่าได้เรียนรู้จากอาจารย์จริงๆคือประสบการณ์
และการคิดให้เป็น หนูชอบฟังเวลาที่อาจารย์พยายามพูดอะไรเหมือนๆโฮมรูม มันให้แง่คิดดีค่ะ

สิ่งเหล่านั้นมีค่ายิ่งกว่าเนื้อหาวิชาที่อาจารย์สอนซะอีก (ในสายตาหนู )

ขอบคุณค่ะ อาจารย์

by 4806612992 aya_ciel@hotmail.com 25/Oct/05 15:20:37
จากครั้งแรก
จนครั้งสุดท้ายความรู้สึกที่มีต่ออาจารย์เปลี่ยนไปทุกวัน
วันแรก...รู้สึกว่า อาจารย์กวนมากๆ
วันต่อมา..เริ่มปรับตัวได้
วันสุดท้าย...
ไม่นึกว่าจะซึ้งได้ขนาดนี้วันพุธเป็นวันที่หนูเรียนหนักที่สุด
ตอนเช้า ต้องเรียน วิชา tu121 มาก่อนแล้ว 3 ชั่วโมง
แล้วต้องมาเรียนคอมตอนบ่ายอีก 3 ชั่วโมง
แถมบางวันยังต้องเรียนสัมมนาแพ่งหลักทั่วไปต่ออีก 2 ชั่วโมง
เป็นการเรียนที่หฤโหด แต่หนูก็ดีใจนะคะ
ที่ในความหฤโหดนั้นมีวิชาของอาจารย์อยู่
อาจารย์เริ่มต้นได้ดีมากค่ะ
แล้วหนูจะไม่บอกรุ่นน้องว่าหนูได้พบกับอะไรใน class ของอาจารย์
ไม่บอกว่าเป็นวิชาที่ง่าย(เหมือนที่รุ่นพี่เคยบอก เพราะมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด)
แต่หนูจะบอกให้เขามาเรียนวิชาของอาจารย์
แล้วได้พบกับความซาบซึ้งที่เขาไม่ได้คาดหวัง
เพราะมันเป็นความซาบซึ้งที่กินใจมากกว่า
อยากให้รุ่นน้องได้พบกับความเปลี่ยนแปลงในความรู้สึกที่มี
ต่อใครสักคนที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
การที่ได้รู้ว่าคนที่เราเคยมองว่าไม่ค่อยดีจริงๆแล้ว
เขาไม่ได้เป็นอย่างนั้น เป็นความสุข
ไม่เหมือนการที่คนที่เราเชื่อว่าเป็น
คนดีกลับกลายเป็นคนที่ไม่ดีในความเป็นจริง


by newwan newwan22@hotmail.com 27/Oct/05 01:06:07
:)

by Rawin salapaocream@hotmail.com 27/Oct/05 08:44:42

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8]